₺95,00
Haykırsam seni şiirlere, hece kahrolur gücüne gider
Hangi mısra senin bakışını tavsir etmeye muteber?
Sen ki amber kokulu dilber, bense bi-çare beşer,
Kokun yoksa şuursuz yüreğimde, ilaçtır bana makber…
Haykırsam seni şiirlere, hece kahrolur gücüne gider
Hangi mısra senin bakışını tavsir etmeye muteber?
Sen ki amber kokulu dilber, bense bi-çare beşer,
Kokun yoksa şuursuz yüreğimde, ilaçtır bana makber…
| Yazar | |
|---|---|
| Tür | |
| Sayfa Sayısı | 96 |
| Basım Tarihi | 2016 |
Bu kitap, 30 Ekim 2020’de hayata veda eden Sahibe Çeliş’in aziz hatırasına ithaf edilmiştir. Kitabın satışından elde edilecek tüm gelir kanserle mücadele kuruluşlarına bağışlanacaktır.
Ne deyim bilmem ki şaşkınım dostum
yalancı sevdadan aşktan usandım
ne acılar çektim yarın elinden
görmedim yaz bahar kıştan usandım
Nizami Gencevi bu eşsiz söylenceyi yüksek şairlik istidadı ve bilgeliği ile kâğıda döken Türk dünyasındaki ilk ve en büyük şairlerden biridir.
Yaşadığı çağın gereği olarak şiirlerini Farsça yazmak zorunda kalan Nizami, dönemin şahlarına sunduğu eserlerinde Türklüğünü gizleme yoluna gitmemiş aksine, açık bir şekilde beyan etmiştir.
Bu eserde okuyacağınız ve sevgili eşinin ölümünün ardından yazdığı şiirin son mısralarında, eşinin ve o eşinden olan oğlunun, (Türkzadesinin) dolayısıyla kendisinin Türklüğünü net olarak ortaya koymaktadır:
Ağyara gazaplı, bana mihriban,
Gönül yoldaşımdı o nazlı canan.
Türkler tek olmuştu bir göçe muhtaç,
Türkler tek eyledi yurdumu taraç.
O Türküm gittiyse bir gün çadırdan,
Sakla Türkzademi sen, ey yaradan!
Bu eser, Nizami Gencevi’nin bugüne kadar yapılan “Hüsrev ve Şirin” tercümeleri içinde, içerik ve anlatım bakımından aslına en uygun olanı olarak kabul görmüş ve Azerbaycan Cumhuriyeti Kültür Bakanlığının katkılarıyla, anlamsal ve yapısallığına dokunulmadan Türkçeye aktarılmıştır.
Akşamdır – senin yokluğunun yaşlı vaktidir:
kaygıların dumanından göz-gözü görmüyor,
yalnızlığımın kokusunu çekiyorum içime,
baba, sensizlik dolmuş duvar saatime,
ömür saatime,
kol saatime.
Aydınlatır güneş,
parıldayarak ve şevkle
pencerenin camından
geçerek içime,
gömleğin içine,
kotun cebine,
kıvrımlara,
kalbimin içine,
dibe…
Bazen kendi kendime soruyorum. “Son yüz yıl içinde Türkiye’de kaç şair ve yazarın kaç eseri kitap hâlinde yayımlandı?” Ve cevap veriyorum: “Yüzlerce demek gülünçtür, binlerce demek yetersizdir, en kuvvetli ihtimal on binlercedir; kim bilir belki de yüz binlerce…”
Samed Mansur geleceğe olan inancını da kaybetmiyordu ve bu inanç, bu ümit “Oğlum Ahmed Tofik’e Nasihatim”şiirinde parlak bir şekilde ifade edilmiştir.
